De onzekerheden van een kersverse moeder

by - november 19, 2018

Moeder worden is één van de mooiste dingen die je kan meemaken in je leven. En het avontuur begint eigenlijk al vanaf de zwangerschap. Ik herinner me nog heel goed hoe ik me voelde toen ik ontdekte dat ik zwanger was; een overdosis aan geluk, honderden vlinders in mijn buik en... onzekerheid.

En vooral dat laatste vond ik (en vind ik nog steeds) moeilijk om mee om te gaan, aangezien ik je steevast kan vertellen dat het er niet bepaald beter op wordt. Vieze billetjes schoonmaken, "Waar is die tut?" en "Doe ik het wel goed?" vatten zowat de eerste maanden van het moederschap samen. Nadien zijn het dan weer andere dingen die je 's nachts wakker houden.

De onzekerheden van een kersverse moeder - Alice - baby - moederschap

Tijdens de zwangerschap vraag je je voortdurend af of alles wel goed gaat met je kleine spruit, en of die chocolade koekjes, die zak chips en die kebab (die ik maar weer niet heb kunnen weerstaan) wel zo goed zijn voor haar gezondheid. "Zijn we goed voorbereid? Hebben we alles in huis wat we nodig hebben?"; nog eentje dat vaak aan bod kwam. En achteraf kom je uiteindelijk dan toch tot de conclusie dat je de helft van je spullen niet eens hebt kunnen gebruiken omdat je veel te veel gekocht hebt. Herkenbaar?

En na de bevalling maak je je als moeder dan weer zorgen over helemaal andere dingen! "Heeft ze het niet te koud?" "Zijn 3 dekentjes, een jasje en een truitje niet wat overdreven?" "Eet ze wel genoeg?" En hopla, nog een extra klutsje melk, wat ze natuurlijk niet gaat weigeren, met een opgeblazen baby en kots over je kleren tot gevolg. "Good job!", denk ik dan, rollend met mijn ogen. En zo zijn er nog 385 dingen waar je je als moeder continu zorgen over maakt.

De onzekerheden van een kersverse moeder - Alice - baby - moederschap

Alice was geen katje om zonder handschoenen aan te pakken toen ze nog maar een paar maanden oud was. Het begon eigenlijk al op de kraamafdeling van het ziekenhuis. Als kersverse moeder heb je er ineens een levend wezentje bij dat helemaal afhankelijk is van jou. En geloof me, dat doet wat met je. Daarnaast krijg je ook nog eens last van die verdomde hormonen en die zogenaamde baby blues, alsof je nog niet genoeg hooi op je vork hebt!

Ik wist bijvoorbeeld al vanaf het begin van mijn zwangerschap dat ik borstvoeding wilde geven, maar dat is natuurlijk veel makkelijker gezegd dan gedaan. Het is niet voor iedereen weggelegd, daar mag je zeker van zijn. En als ik had geweten wat ik nu weet, zou ik sommige dingen ook anders hebben aangepakt.

Mijn productie kwam enorm traag op gang waardoor ze in het ziekenhuis (in mijn plaats) hebben besloten om Alice poedermelk te geven als extra bijvoeding. Ik kan ze het ook niet kwalijk nemen. Ze woog begot maar 2.760 kg bij de geboorte, dus ze kon dat extra beetje voeding wel gebruiken!

Eerst mocht ze aan de borst drinken, waarbij ik hulp kreeg van de vroedvrouwen tijdens het aanleggen, aangezien ik er nogal beroerd aan toe was. Na ongeveer 45 minuten werd ze aan de andere borst gelegd en nadien kreeg ze nog ongeveer 10 cl flesvoeding extra van de vroedvrouw, terwijl ik 15 minuten moest kolven om mijn productie sneller op gang te brengen. Ik voelde me net een koe die gemolken werd en deugd deed het niet, maar het werkte overigens wel.

Oké. Ze had gedronken, haar pamper was ververst, dus nu was het weer tijd om te gaan slapen, want van al dat drinken werd ze natuurlijk heel erg moe! "Dat eet, poept en gaat weer slapen, dus veel heb je daar nog niet aan in het begin.", hoorde ik de mensen om mij heen altijd zeggen. "Nou, dat kan ik wel aan!", dacht ik dan. Maar zo makkelijk kom je er (dikwijls) niet vanaf!

Vervolgens werd ze in haar dekentje gewikkeld en weer mooi en knus in haar bedje gelegd. En dan begon het; dat handje ging weer naar haar mond, een hele hoop gefriemel en nog geen 5 minuten later huilde ze de hele kraamafdeling bijeen.

Als kersverse moeder wist ik natuurlijk niet wat ik moest doen. Een tutje weigerde ze compleet en ik wist niet hoe ik haar moest troosten. Ik kon zelf amper op mijn benen staan en ik had nauwelijks de energie om iets te doen. Ik drukte telkens maar weer op die bel met de vraag of ze niet nog wat extra melk kon krijgen, maar dat kreeg ze niet. "Ze heeft al genoeg gehad!", kreeg ik dan als antwoord. En daar zaten we dan. Allebei huilend tot we eindelijk in slaap vielen.

De onzekerheden van een kersverse moeder - Alice - baby - moederschap

Ik voelde me enorm onzeker. Ik had nu een baby waar ik zorg voor moest dragen en ik wist niet hoe. Mijn liefje had me nodig en ik wist niet wat ik moest doen. Ik voelde me brak, schuldig, onzeker en emotioneel instabiel. Het is best pittig om een kind op de wereld te zetten en er dan zoveel bij komt kijken, al vanaf het eerste moment, terwijl je zelf nog moet bekomen van de bevalling.

Ik had het er moeilijk mee, zeker en vast, maar gelukkig leer je je kindje steeds beter kennen en lukt het steeds beter om op elkaar in te spelen. Met die gedachte in mijn achterhoofd ben ik (gelukkig) op mijn 2 benen blijven staan. Daarnaast heeft mijn lieve vriend me ook altijd gesteund en nam hij de taken soms van mij over zodat ik wat kon rusten. Ik kon de extra rust goed gebruiken.

De onzekerheden van een kersverse moeder - Alice - baby - moederschap

Een dag of 5 na de bevalling mochten we eindelijk naar huis. Ik had van meerdere mensen gehoord dat, eenmaal thuis, alles wat rustiger zou worden, omdat je op je gemak en zonder pottenkijkers kan wennen aan het moederen. Ook je kleintje kan dan rustig wennen aan de nieuwe, grote wereld. En dat is ook wel zo. Je creëert een ritme met je kleintje en dat zorgt uiteindelijk voor een blije mama én een blije baby.

Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik best bang was om het alleen te doen, de eerste weken. Mijn vriend moest na een week alweer aan het werk, dus moest ik een groot deel van de zorg op mij nemen, terwijl ik nog helemaal niet was bekomen van mijn bevalling. Mijn bevalling en de eerste paar dagen nadien waren slopend, dus ik vond het best heftig om het zelf te doen, maar gelukkig kwam ik al snel in dat ritme en verliep alles veel vlotter na een tijdje.

Alice is nooit echt een goede slaper geweest en ze huilde heel erg veel in het begin. Dat maakte me echt heel onzeker. Ik was ervan overtuigd dat ik het niet goed deed en dat het aan mij lag. Ook 's nachts huilde ze veel in haar slaap; je zag gewoon aan haar dat ze het moeilijk had en dat ze niet gelukkig was. Het brak mijn hart. Want wat ik ook deed, niks hielp. Achteraf zijn we er dan ook achter gekomen dat ze last had van haar maagje en haar darmen, en dat ze daarom zoveel huilde. Dat verklaarde natuurlijk alles!

"Dat is ook het mooie aan het moeder zijn; je leert je kleintje kennen van binnen naar buiten en van buiten naar binnen."

In het begin moet je alles nog leren ontdekken, wat ook volledig normaal is. Waarom huilt ze? Heeft ze ergens last van? Heeft ze honger? Dit zijn allemaal zaken waar je rekening mee moet houden. En uiteindelijk kan je zien wat er dwars zit aan de houding en de manier waarop je kindje zich gedraagt. Dat is ook het mooie aan het moeder zijn; je leert je kleintje kennen van binnen naar buiten en van buiten naar binnen.

Het is helemaal normaal om je als moeder af en toe onzeker te voelen en je af te vragen of je het wel goed doet. Je wilt uiteindelijk alleen maar het beste voor je kleine spruit en daar hoort natuurlijk een pak zorgen bij, gratis en voor niks.

Op sommige dagen loopt alles van een leien dakje, op andere dagen vallen al je plannen in het water en loopt alles gewoon in het honderd! Dat moet je er dan ook maar bijnemen. Want als ze je eventjes lief aankijkt met die mooie, onschuldige glimlach, vergeet je automatisch al je zorgen en onzekerheden en zie je pas echt in hoe mooi het moederschap eigenlijk is. De liefde die je krijgt van zo'n kleintje is zo puur en gemeend, en dat is waar je het allemaal voor doet!

Waar ben jij als moeder wel eens onzeker over? En hoe ga jij om met die onzekerheden?


Veel liefs,
Eefie ❤

You May Also Like

0 reacties